“Heerlijk het is vandaag patatdag.” hoor ik achter me als ik in de plaatselijke supermarkt m’n hersens sta te kraken over wat nu weer eens klaar te maken. Gelukkig, we blijken dus niet de enige te zijn die elke week op een vaste dag friet eten.

In de tijd dat zoonlief op zwemles zat is onze ‘patatdag’ ontstaan. De zwemles was op een dusdanig tijdstip dat koken erna geen zin meer had.
Elke woensdag na het zwemmen reden zoonlief en ik samen naar de snackbar alwaar we onze vaste bestelling frietjes met andere lekkere dingen bestelde. En eigenlijk had het ook wel iets, zeker in de winter wanneer het al donker was als we het zwembad weer uitliepen.
Met nog natte haren zat zoonlief elke week weer half tegen me aan geleund te wachten tot “ons” nummer geroepen werd en alles klaar was en richting huis konden.
Inmiddels heeft zoonlief al heel wat jaren zijn zwemdiploma´s maar de traditie is gebleven. Nog steeds lopen of rijden we elke woensdag richting de snackbar.
En waarschijnlijk krijg ik deze traditie er nooit meer uit, ik probeer weleens wat anders op woensdag op tafel te krijgen maar hoor dan steevast van twee kanten dat het patatdag is.
Maar het is ook ergens wel lekker zo´n vaste gewoonte. Zeker nu zoonlief op het voorgezet onderwijs zit en ik samen met manlief vaak op stap ga wanneer hij ook die dag vrij is.

Uiteindelijk in de plaatselijke supermarkt nog wel iets voor deze maandagavond kunnen verzinnen en hebben we heel Hollands gegeten. Dat gebeurt hier niet zo heel vaak. Rode kool met aardappelpuree en een vegetarische gehaktbal. En voor zoonlief wat extra vega-spekjes er doorheen…want die zijn gewoon erg lekker.

 

Advertisements