We wisten van te voren al dat de Jeep maar één dag beschikbaar zou zijn, maar gewend aan een auto na zoveel dagen toch het verhuur bedrijf lief aangekeken voor een andere auto.
Daar het niet zeker was of er nog een auto zou zijn zouden we hierover in de ochtend terug gebeld worden. Er vertrouwen in hebbende dat we heus wel weer een auto hadden plannen gemaakt voor de andere dag. De keuze viel op een paar grotten in de buurt en een oud aquaduct.
Net na ons ontbijt werden we gebeld met goed nieuws, er stond een Volkswagen Polo voor ons klaar.

De eerste grot op de planning (Dikteon Cave) viel ietwat tegen, en dat is nog zacht uitgedrukt. Aangekomen in het dorpje waar de grot lag zagen we al hele drommen toeristen en het werd alleen maar drukker naarmate we richting de grot reden. Boven bij de ingang van de grot leek het wel een attractiepark. Winkeltjes, parkeerwachters en richting de ingang van de grot nog meer drommen toeristen. Dit was niet wat we in gedachten hadden met het bezoeken van een grot en zijn weer omgekeerd om richting een andere grot te rijden.
Achteraf hadden we het kunnen weten, op de foto’s die we op Google vonden staan vele foto’s met lichten, hekken en trappen in de grot.

De volgende grot (Skotino Cave) was een stuk rustiger, op een Russisch stel na was er verder niemand en hadden we de grot voor onszelf. De grot is  160 meter diep en heeft verschillende levels.
Terwijl ik op het bovenste level  met de rugzak en camera bleef  verkende manlief en zoonlief het dieper liggende level. Helaas hier geen foto’s van, we hadden alleen het licht van onze telefoons en was niet genoeg om foto’s te maken.

Hierna doorgereden naar de laatste grot op ons lijstje, The cave of Eileithya.  Deze was wat lastiger te vinden, we waren er al twee keer langs gereden toen we bij de vangrail een bordje zagen. De auto zo goed als het kon aan de kant geparkeerd en via een gat in de vangrail richting grot gelopen.
Via een ijzeren hek konden we naar binnen en zagen al snel dat deze een stuk kleiner was dan de vorige. We konden dan ook niet echt ver de grot in daar de gang steeds lager en smaller werd.

Onze volgende en laatste bestemming was een oud aquaduct, het Archanes Morozini aquaduct.
In 1627 gebouwd om het water uit drie verschillende bronnen te verzamelen en zo water tekort tegen te gaan.
Het aquaduct was makkelijk te vinden, maar de geocache die aan de andere kant lag was wel even een dingetje. Om deze te bereiken moesten we dus over het aquaduct naar de overkant lopen. Op zich goed te doen, het was breed genoeg, maar op zo’n hoogte toch wel spannend.
Als je goed kijkt zie je op de onderstaande foto manlief in het midden staan.

Een beter beeld van de hoogte van het aquaduct.

De laatste dagen op Kreta hebben we in de omgeving wat rondgewandeld, geocaches gezocht en de toerist uitgehangen in de lokale souvenir winkeltjes.
Van zwemmen in zee is niet veel meer gekomen, de golven waren ietwat aan de hoge kant.

Advertisements