Zoonlief en vriendje verveelden zich, zelfs de computer kon dit keer geen vertier bieden. Via skype (vriendje woont namelijk niet echt in de buurt) probeerden ze een plan te bedenken om er nog enigzins een opwindende dag van te maken.
Na heel wat gezucht en gesteun hadden ze wat bedacht….treinen kijken op centraal station.
Vriendin en ik werden op de hoogte gebracht van het plan, gevolgd met heel wat “please” en “Toe, kan het?” Want soms heb je je ouders nog wel nodig om ergens te komen.
De “Toe-kan-het’s” werkte, na vriendje opgehaald te hebben, reden we gezamelijk met de metro richting Centraal Station.
Daar aangekomen renden beiden heren van perron naar perron om alle treinen te bekijken. Ze hadden geluk, zelfs de Thalys kwam langs welke natuurlijk hoog op het lijstje stond van de te bekijken treinen.
Het woord verveling heb ik die dag niet meer gehoord.


Het dak van het station van onderaf gezien.

Advertisements