Elk jaar, een paar weken voor de kerst, duik ik in de lades van m’n bureau voor m’n adressenboekje. Lang geleden gekocht en inmiddels ook redelijk in verval. Sommige bladzijdes zijn nog  redelijk netjes, op anderen zijn adressen doorgestreept en veranderd in nieuwe adressen en telefoonnummers.
Tussen deze namen en adressen staan ook de mensen die we of uit het oog verloren zijn, of overleden zijn. Mijn oom en tante, vrienden van mij en manlief.
Elk jaar blader ik door m’n oude adressenboekje en denk ik aan al deze mensen. Eigenlijk is het oude boekje aan vervanging toe, het valt bijna uit elkaar en er is weinig ruimte meer over. Alleen verdwijnen dan niet alleen de kreukels, vlekken en doorgestreepte oude adressen maar ook de namen van deze mensen.
Dus gaat m’n oude adressenboekje, nadat alle kerstkaarten geschreven zijn, weer netjes terug de la in om in december weer tevoorschijn te komen.

Advertisements