Zaterdagmiddag, zoonlief hangt verveelt op de bank. Hij past helemaal in het plaatje van de vooroordelen over de “de jeugd van tegenwoordig”, compleet met zapper naast zich en een mobieltje in zijn hand.
“Mam, ik verveel me. Gaan we nog wat leuks doen?”
“Heb je wat in gedachte?”
“Ja, dat leuke paadje waar we verkeerd liepen en we door de modder naar boven moest klimmen, weet je nog?”

Of ik dat nog weet. Eerst ploeterend en wegzakkend door de modder omdat het bruggetje verdwenen was en we natuurlijk ons niet uit het veld lieten slaan door een beetje modder, om vervolgens uit te komen op een doodlopend stuk. De enige uitweg…via een uitstekend stuk boomwortel in de modder omhoog klimmen. Maar goed, het was een leuke wandeling en we kwamen er -op een paar vieze schoenen en broek na- redelijk schoon weer vandaan.

En zo lopen we nogmaals over de dijk naar het bos, langs de schapen die bijna verdwijnen in de mist en de bomen die hun mooie herfstkleuren nog net niet hebben verloren.
Alleen dit keer nemen we maar wel het juiste paadje door het bos.

Advertisements