Na het Mullerthal Trail hadden we de smaak te pakken en reden via Esch-sur-Sure en Insenborn terug naar Maastricht, alwaar we een nacht zouden verblijven.
Esch-sur-Sure ligt in Luxemburg en is vooral bekend van de kasteelruïne die op de heuvel ligt.


Via deze trap kun je naar boven waarna je uitkomt bij het
Maria beeld en een oude toren.


Onderweg richting Insenborn even een korte pauze, achter ons een bos met tussen de bomen een klein houten huisje. Mijn fantasie gaat dan gelijk met me aan de haal, wie woont er in zo’n verlaten huisje in het bos. Ik zal het nooit weten, het was te druk met wandelaars om bij het huisje naar binnen te gluren.

Na Insenborn, waar we nog kort een meer bezocht hebben, zijn we door gereden naar Maastricht. Daar hebben we de andere dag de grotten bezocht.


Zonder licht kun je (bijna) niet overleven in het immense gangenstelsel. Onze gids heeft ons een klein stukje in het donker laten lopen en inderdaad, na een paar meter lopen heb je geen idee meer waar je je bevind, laat staan dat je de uitgang weer vind. Het is dan ook niet aan te raden op eigen houtje de grotten in te gaan.
In 1993 zijn twee jongens van het nabijgelegen internaat dood terug gevonden in de grotten. Zij waren al enkele dagen vermist en werden op zo’n 400 meter van de uitgang gevonden.


Kaart van het complete gangenstelsel. Alles boven de rode lijn bestaat niet meer doordat deze gangen afgebroken en geruimd zijn.


De namen die hier te zien zijn door mensen in de muur gekerft die zich, om aan de Duitsers te ontkomen, in de oorlog verscholen in deze grotten . (10-12-1941)
De naam E. Salomon komt op een latere datum nogmaals voor, waardoor men weet dat hij de oorlog overleefd heeft. Ook vandaag de dag leeft deze meneer nog, twee keer per week geeft hij een rondleiding bij kamp Westerbork.


Tekening van de Mosasaurus. Een 13 meter lang zeereptiel dat zo’n 68 miljoen jaar geleden in de zee leefde die zich hier bevond. Recentelijk is er nog een skelet gevonden tijdens opgravingen in de mergelgroeve van Maastricht. Eind van het jaar is het skelet te zien in het Natuurhistorische museum in Maastricht.

Naast de grotten en het fort op de St. Pietersberg is er in de nabij gelegen omgeving nog meer van dit te vinden en te zien. Het was nog vroeg in de middag dus zijn we weer terug gereden naar België voor Fort Eben Emael. Het fort is bekend van de strijd op 10 mei 1940, toen de Duitsers de artillerie van het fort in minder dan 15 minuten onder controle kreeg.
Enthousiast gemaakt door de mooie plaatjes in de folder wilden we de bunker ook wel van binnen zien. Maar eenmaal aangekomen stonden we voor een zeer gesloten bunker. De openingstijden…één weekend per maand. We moesten dus nog een dag wachten, mooi excuus om een slaapplek voor een nacht in Valkenburg te zoeken.

Hieronder een foto van de kazematten van het fort. De rest volgt in een later blog.

 

Advertisements