“Ben je al wakker?” Het is even na vijf uur in de ochtend en naast me ligt een zeer wakker kind, we zouden immers naar de zonsopgang gaan kijken. Met enige moeite stap ik uit bed en kleed me aan. Buiten begint het langzaam licht te worden en we moeten ons haasten willen de zonsopgang nog zien.
We zijn net te laat om het echt licht zien te worden, wanneer we aankomen op het strand is de lucht al roze en we zien de eerste zonnestralen. Maar dat maakt het niet minder leuk, we zijn samen met een paar honden de enigen die op het strand lopen. We genieten van de stilte, de aangename temperatuur en gaan met de honden achter ons aan op krabbenjacht. Overigens zonder één krab ook daadwerkelijk te vangen.
Wanneer de eerste Thaien wakker worden en het leven hier op het eiland langzaam op gang komt lopen wij terug naar ons hutje om nog even een uurtje te slapen.

Later op de ochtend, wanneer we voorzien zijn van een goed ontbijt, lopen we via de binnenweg op het eiland, een stuk strand en Na Dan -waar de meeste veerboten aankomen- naar de noordkant van het eiland.
De eerste keer dat we hier liepen, ergens halverwege de jaren 90, was dit voornamelijk de plek waar de vissersboten lagen. In die tijd was het blijkbaar ook nog apart wanneer je als toerist langs kwam wandelen, vanaf elke vissersboot die we passeerden werd er driftig “you, you…hello!” geroepen.
Nu is dat anders, er is geen visser meer die opkijkt als je langs loopt.
Ook aan deze kant van het eiland is het toerisme in opkomst, we lopen langs verschillende zeer luxe uitziende optrekjes waar voornamelijk Russen hun intrek hebben genomen. Op de nog lege plekken wordt driftig gebouwd om nog meer van deze optrekjes neer te zetten.
En hoezeer ik ook zou willen dat het gewoon dat mooie stille eiland van toen zou blijven, is het begrijpelijk dat dit eiland volgebouwd wordt met hotels en bijbehorende winkels en restaurants. Het enige is dat men wel met het afval in de maag zit, daar kan je geen kant mee op op zo’n eiland, dus her en der over het eiland verspreid liggen hopen met vuilniszakken en ander afval.


Lampionnetjes in de bomen op het strand

Op Na Dan is de oude pier afgebroken en wordt er hard gewerkt aan een nieuwe pier waar in de toekomst alle veerboten aan komen.

Vanaf het populairste strand van het Samet, Hat Sai Kaew ook wel Diamond Beach genoemd liepen we weer van strand naar strand om weer terug te komen op ons eigen strandje. Op sommige stukken kan dat gemakkelijk via de weg, maar soms moet je ook via kleine weggetjes tussen de bomen door of over de rotsen. Overdag is dit goed te doen, in de avond wanneer het donker is was het soms wat lastig om te zien waar je liep en of je goed liep. Aan de andere kant heeft dat ook wel wat, alleen heb ik er in het donker onze weg vindend maar nooit over nagedacht wat er allemaal rondloopt en kruipt aan spinnen, slangen en andere beestjes.

Advertisements