Het leek een geweldig plan, met de boot van Hua Hin rechtstreeks naar Pataya vanwaar we zo door konden reizen naar het eiland Koh Samet. De overtocht zou maar 3,5 uur duren waarmee we veel tijd bespaarde en zo in 1 dag door konden reizen.
Maar zoals we gewend zijn in Thailand, er verandert nog wel eens wat. Zo ook de veerdienst die vermeld stond in de net nieuw uitgekomen Lonely Planet. De veerdienst was er in december 2011 mee gestopt.
Er zat niets anders op dan via de gebruikelijk weg weer terug te reizen, eerst met de bus terug naar Bangkok en van daaruit met de bus naar Pattaya.
De bus naar Bangkok zou vertrekken vanaf het ‘busstation’ in Hua Hin en kaartjes kon je de avond ervoor al kopen, wat wij dan ook de laatste avond wilden doen. Nu bestaat mijn beeld van een busstation uit een plek waar je meerdere bushaltes te samen hebt en iets van een kantoortje waar je kaartjes kunt kopen. Dat bleek niet helemaal te kloppen waar we pas achterkwamen nadat we al enige tijd aan het zoeken waren en er waarschijnlijk in de voorgaande dagen al een paar keer langs gelopen waren zonder in de gaten te hebben gehad. Het busstation bevond zich namelijk in een pand tussen andere kantoren en winkels en bestond uit een soort van wachtruimte met plastic stoeltjes in rijtjes opgesteld. Achterin de ruimte bevond zich een glazen hok met daarin een dame waar je de buskaartjes kon kopen.
Voordat we naar binnen wilden lopen werden we tegen gehouden door een Thaise man. “Don’t buy tickets there. The buses are dangerous, better take a private bus.” De man die duidelijk teveel gedronken had was nogal standvastig in zijn standpunt en liet ons niet zomaar gaan. Drie keer heeft hij zijn betoog herhaald waarna hij het toch maar opgaf en neerplofte op een rijtje met plastic stoelen die buiten stonden en wij naar binnen konden.
De buskaartjes werden gekocht en de volgende ochtend zaten we netjes op tijd te wachten op de plastic stoeltjes tot onze bus kwam voorrijden die ons zou brengen naar het busstation in Bangkok.
Eenmaal in Bangkok was de volgende bus zo gevonden en kwamen we eind van de middag in Pattaya aan. Helaas te laat om nog door te kunnen reizen naar Koh Samet. Een goedkope kamer voor de nacht was zo gevonden waarna we op zoek gingen naar de mevrouw waar we in de jaren dat zoonlief nog klein was tickets kochten voor de veerboot. De mevrouw herkende ons direct en zoonlief werd gelijk in de armen gesloten en meegenomen naar de daarnaast gelegen 7-Eleven, de plaatselijke supermarkt, voor wat lekkers. Met een tas vol lekkere dingen en een taxibon voor de andere dag liepen we terug naar de kamer, met de belofte niet te zullen vertrekken voordat we afscheid hadden genomen.

Natuurlijk hielden we ons aan onze belofte en liepen we na het ontbijt terug naar de mevrouw die al op ons stond te wachten. Langs de weg stond een luxe wagen geparkeerd, dat bleek onze taxi te zijn die de mevrouw geregeld had. Geweldig, dit keer geen minibus waar je opgepropt zit met teveel andere toeristen of een oude rammelde taxi. Voordat we in konden stappen werd zoonlief nog een flink geknuffeld en voorzien van een cadeautje. Een stoffen olifant welke je kussen kan gebruiken en wist gelijk waarom ze de dag ervoor had gevraagd wat zoonlief leuk vond.

Met de luxe wagen reden we richting Ban Phe vanwaar de veerboot zou vertrekken. Daar aankomen werd de chauffeur nogmaals bedankt en de veerboot tickets gekocht en konden we op weg naar onze laatste bestemming voordat we weer terug zouden keren in Bangkok voor de laatste  dagen.


Onderweg naar Ban Phe

Taxi in Ban Phe

Veerboot naar Koh Samet:
Er zijn verschillende veerdiensten in Ban Phe te vinden. De meesten varen tussen 8.00 uur en 18.00 uur. Je kunt tegenwoordig ook met een speedboot, (alhoewel ik zelf geen voorstander hiervan ben) deze brengt je direct naar het strand waar je naar toe wilt.
Het loont wel de moeite om hier en daar rond te kijken, de prijzen variëren onderling nog weleens.

Advertisements