Na een relaxe avond waarin manlief een aantal vissen buit maakte en we met de voeten in het water genoten van de laatste zonnestralen was het de ochtend erna echt tijd om de rugzakken weer in te pakken en onze reis te vervolgen richting Hua Hin met een tussenstop bij de Erawan waterval. Het was wat proppen om alle rugzakken in het veel te kleine bagage ruim te krijgen, niet alles paste waardoor er een zitplaats opgeofferd moest worden wat voor zoonlief de perfecte gelegenheid was om een plekje voorin naast de chauffeur te veroveren. Hij was er klaar voor met de camera in de hand en een perfect uitzicht.

M’n eerste gedachte toen we bij de waterval aankwamen was dat het wel wat weg had van een pretpark. Een grote entree, een parkeerplaats vol met busjes en auto’s, winkeltjes waar je van alles kon kopen, toiletten en restaurantjes. Wat de vele bussen al deden vermoeden, met een hele horde andere toeristen liepen we gezamenlijk via een smal weggetje naar het eerste level.
Aangekomen bij het eerste level vonden we geen oase van rust en serene kabbelende stroompjes maar een complete openlucht fotostudio inclusief crew en model. Zoonlief vond het geweldig en fantaseerde welke beroemdheid daar gefotografeerd werd. “Vast iemand die bekend is van de tv.”  We zijn er niet achtergekomen wie de dame was die gefotografeerd werd, maar leuk om ernaar te kijken was het wel.

Om de horde mensen ietwat te ontlopen besloten we niet bij de eerste levels te blijven hangen. De eerste 3 levels zijn makkelijk begaanbaar, daarna wordt het lastiger en stijler. Over rotsen, steile paadjes, soms zoekend naar het pad wanneer deze compleet verdwenen leek te zijn en flink zwetend kwamen we aan op level 5. Zoonlief wilde daar wel zwemmen maar een halve puber als hij al is wilde hij zich natuurlijk niet van een al te blote kant laten zien met andere mensen om hem heen. Met de sarong in m’n handen als mobiel kleedhokje dienend wurmde zoonlief zich in zijn zwembroek en liet zich zakken in het heldere water, al snel omringd door vissen. Dat gaf mij mooi de tijd om nog wat foto’s te maken en naar apen te speuren, alleen schitterden die van afwezigheid.
Pas weer beneden bij level 1 spotte ik apen in de bomen en kreeg gelijk ook een demonstratie van waar we toen we aankwamen voor gewaarschuwd waren, je spullen goed bij je houden anders gaan ze ermee vandoor. Voor m’n neus zag ik een aap snel een beker koffie inpikken die een nietsvermoedende man even naast zich had gezet om een foto te maken en verdween met de koffie hoog de boom in.
Je begrijpt al dat ik mijn net gekochte kop koffie daarna geen seconde los gelaten heb.

Halverwege de middag was het echt tijd om terug te gaan naar de bus die ons richting Bangkok  zou brengen. Zoonlief had z’n plekje weer voorin, met goed uitzicht en een chauffeur die speciaal voor zoonlief de bus aan de kant zette wanneer hij iets moois zag wat hij wilde fotograferen, terwijl nog maar eens een dutje deden want de reis naar onze volgende bestemming was nog lang.

Advertisements