Het  reizen met alleen de vliegtuig tickets heeft voordelen, je bepaalt zelf naar welke plaatsen je gaat en hoelang je daar blijft. Ons probleem is echter dat we niet zo goed in plannen zijn en vaak te veel in te weinig tijd willen. Het is dan ook voor ons al gebruikelijk dat we minstens twee keer onze route wijzigen. Ook nu was dit het geval. Het idee om door te reizen naar Loas of Cambodja bleek niet echt haalbaar nu we hier korter zijn dan andere jaren.
Zoonlief wilde nog wel een keer naar de river Kwai en daar slapen in een hutje op de rivier. Ik moet ook zeggen dat we het  erg naar ons zin gehad hebben daar en dus werd de planning veranderd van doorreizen naar een ander land in een paar dagen Kanchanaburi. Bij het reisbureautje in het straatje waar ook ons guesthouse zit info gevraagd en gelijk een hotel daar geboekt met het bijbehorende bezoek aan de bekende brug over de river Kwai, de Hellfire Pass en een bezoek aan de watervallen. (Soms zijn we lui en is het gewoon lekker om voor een paar dagen alles geregeld te hebben).

Om 7 uur werden we die dag opgehaald om richting Kanchanaburi te rijden. Nog niet helemaal wakker namen we plaats in de minibus die daarna zijn weg vervolgde om meer mensen op te halen. We hadden ons net ruim gesetteld op de achterbank toen ik mijn ruime plekje moest delen met een aardig grote engels sprekende meneer.
Een stuk minder ruim zittend reden we door naar de laatste stop voordat we echt op weg konden naar Kanchanaburi. Bij de laatste stop dook er een Thaise dame half de minibus in en schreeuwde iets in het engels over alle bestemmingen. Naast me zie ik de engels sprekende meneer rood aanlopen als hij beseft dat hij in het verkeerde busje zit. Nee wij gaan niet naar de floating market en heb daarmee weer m’n ruime zitplaats terug.

Na een rit van zo’n 3 uur, die we voornamelijk slapend doorgebracht hebben,  komen we aan in Kanchanaburi. De begraafplaats waar vele mannen begraven liggen die in de tweede wereldoorlog  tijdens de bouw van de Death Railway blijft indrukwekkend. We lopen langs de vele rijen grafstenen en lezen de namen.  Van alle mannen die hier begraven liggen zijn er 1,896 van Nederlandse afkomst.
Veel tijd om rond te lopen hadden we niet, dat is dan weer een nadeel als je lui bent en dit soort activiteiten via een reisbureautje boekt. Na een half uur werden we weer in de minibus gepropt en vervoerd naar de volgende locatie, de bekende brug over de river kwai.
De chauffeur van de minibus dropte ons bij het nabijgelegen museum dus manlief,  zoonlief en ik zijn lopend verder gegaan naar de brug. Lopend langs de vele eettentjes en souvenir winkeltjes probeer ik me voor te stellen hoe het er hier ooit lang geleden uit gezien moet hebben. Net voordat ik een beeld ervan probeer te krijgen wordt ik weer terug in de realiteit gezet. “You want to buy pictures?”  De vrouw voor me klapt een boekje open met foto’s van de brug genomen van alle hoeken. Ik bedank vriendelijk en zo ook alle andere verkopers van foto’s en andere toeristische snuisterijen.
Samen met manlief, zoonlief en vele andere toeristen loop ik over de metalen en  houten planken die speciaal voor ons toeristen op de brug bevestigd zijn. Zoonlief is helemaal in zijn element en is één met zijn fotocamera. Alle mogelijke hoeken van de brug, het water en de passerende trein worden zorgvuldig vastgelegd. Het liefst zou hij nog een stuk verder lopen langs de spoorlijn om te kijken waar de trein ook alweer heen ging.
Zijn nieuwsgierigheid wordt ingewilligd, niet lopend langs het spoor maar op een houten bakje zittend in de trein. De trein brengt ons via de originele houten spoorbaan naar het eindstation Nam Tok, waar we drie jaar geleden opgestapt zijn.  Onderweg zien we vele bananenplantages, rijstvelden en velden vol met planten die verdacht veel lijken op de bekende planten die gerookt worden in de koffieshop. Navraag leert ons dat dit niet de bekende plantjes zijn maar tapioca planten. De wortels van deze planten worden gebruikt als ingredient bij snacks en andere etenswaren. De plant is beter bekend als casave.  Helaas worden ze veelvuldig door toeristen aangezien voor die andere bekende plantjes en verdwijnen er zo heel wat blaadjes van de planten in rugzakken.
We delen ons treinstel met Thaise mensen die een dagje weg zijn.  Halverwege komen er twee vrolijke mannen langs met een fotocamera. Met hun (thaise) humor weten ze de hele trein aan het lachen te krijgen en schieten van iedereen een leuk plaatje, ook wij worden op de camera vastgelegd. Ze blijven nog even hangen om de boel te entertainen en verdwijnen dan een treinstel verder. Bijna aan het einde van de treinrit komen de mannen weer gezamelijk terug….of we de foto willen kopen. Voor m’n neus verschijnt de eerder genomen foto geplakt op een oud treinkaartje van deze rit en netjes in plastic. Ook nu bedanken we weer vriendelijk waarna de mannen de rest van de fotos proberen te slijten. Ik geloof niet dat ze dit keer veel geluk hebben.

Wanneer we uitstappen op station van Nam Tok worden we opgewacht door het mini busje die ons vervolgens afzet bij onze hutjes op het water. We krijgen onze kamer nog niet te zien, eerst moet er gegeten worden en krijgen we een heerlijke lunch voorgeschoteld bestaande uit rijst, groenten en kip. Ik schuif met bord aan de lange houten tafels en zie op de achtergrond de drijvende hutjes waar onze kamers zijn. Ik zie mezelf in gedachte al op de stoelen voor de kamer zitten, helaas duurt dat nog even…we gaan eerst nog naar een waterval.


Op elk station stappen er vendors in de trein met eten en drinken om vervolgens op het volgende station weer uit te stappen waar ze afgewisseld worden door nieuwe vendors.


Hartig zoete snacks, gemaakt van tapioca.

De Birma-spoorlijn werd door de geallieerde krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog de death railway (doden spoorbaan) genoemd. Tijdens de aanleg van het spoor, die liep tussen Nong Pladuk in Thailand en Thanbyauzayat in Birma, stierven dagelijks mensen. Hoeveel doden er precies gevallen zijn is precies te zeggen. De schattingen lopen uiteen van 100.000 tot 200.000. Onder de krijgsgevangene waren Britten, Nederlanders -waaronder ook vele Knil soldaten- , Amerikanen en Australiërs.  Naast de krijgsgevangenen maakte de Japanners gebruik van vele dwangarbeiders uit Thailand, Indonesisch, Birma en Maleisië.
De krijgsgevangenen en dwangarbeiders werden door de Japanners gedwongen in hoog tempo de aanleg van de spoorlijn te voltooien. De aanleg begon in september 1942 en werd 16 maanden later voltooid. Om een idee van het moordende tempo te geven; de oorspronkelijke berekeningen van Japanse ingenieurs gaven aan dat het minimaal 5 jaar zou duren om de 415 kilometer lange spoorlijn aan te leggen.
De doden werden aanvankelijk langs de spoorweg begraven maar zijn later herbegraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma.

Het bekendste deel van de spoorlijn is de spoorbrug over de river Kwae (Kwai). De eerste spoorbrug was gebouwd van hout en diende als hulpbrug. De uiteindelijke brug werd van ijzer gebouwd in 1943, maar werd in 1945 verschillende keren gebombardeerd. Alleen de ronde delen van de brug zijn origineel, de rechthoekige zijn na de oorlog geplaatst.

Reisinfo:

Je kunt natuurlijk net als wij een package voor 3 dagen boeken bij een plaatselijk reisbureau. Er zijn verschillende varianten te boeken. Wij hebben de tigertempel en het olifant rijden eruit gelaten, dit daar ik het niet eens ben met de inzet van dieren voor het vermaken van toeristen.

Je kunt ook gewoon zelf met de bus (2 tot 3 uur) of trein (3 uur) gaan vanaf Bangkok naar Kanchanaburi. In Kanchanaburi zijn genoeg guesthouses om te overnachten en vandaar uit weer verder te gaan.

Advertisements