Het is nog vroeg als we op zoek gaan naar een ontbijtje, meestal is dat bij “de mevrouw” zoals zoonlief het restaurantje noemt, alleen de mevrouw blijkt nog dicht te zijn. We hoeven niet ver te zoeken, even verderop kunnen we aanschuiven in een modern ingericht restaurant. Met op de achtergrond mierzoete bossa nova songs uit de jaren 60 zoals ‘The Girl from Ipanema’  bestellen we drie American Breakfast.
Ook aan de overkant van de straat komen de eetstalletjes langzaam tot leven, 3 thaise meisjes in schooluniform schuiven aan en en storten zich op noodles terwijl anderen snel iets bestellen om mee te nemen op weg naar hun werk.
Terwijl ons ontbijt uit de keuken wordt gebracht en de dame van het restaurant alles netjes probeert neer te zetten op het eigenlijk te kleine tafeltje bedenken wij wat we gaan doen vandaag. Zoonlief wil graag naar de dierentuin. Ik ben niet zo’n fan van de dierentuin hier maar zoonlief weet me over te halen met zijn uitspraak dat na 3 jaar de dierentuin misschien wel verbouwd is en de dieren grotere verblijven hebben gekregen.

We nemen de BTS Sky Train tot het Victory Monument, van daaruit gaan we lopend verder. Het is nog een aardig eind naar de dierentuin maar onderweg is er genoeg te zien. Thailand heeft nog straten en wijken waar je veel bedrijven of instellingen van dezelfde sector gevestigd zijn. We lopen nu duidelijk in de gezondheidszorg sector. Medische faculteiten, een blindeninstituut, een psychiatrische instelling, we komen ze allemaal tegen.
Het loopt al naar het eind van de ochtend en dat is duidelijk aan de temperatuur te merken. Het is dan ook heerlijk als we over het terrein van het ziekenhuis lopen en de verkoeling van de daar aanwezige airco over ons heen krijgen. Langs mensen in bedden en rolstoelen met de meest vreselijke verbanden om zich heen gewikkeld en buiten gedropt zijn lopen we weer verder.
Zoonlief ziet van alles om met zijn net nieuw gekregen fotocamera vast te leggen, inclusief een dode schildpad langs het kanaal dat een van koninklijke verblijven afscheidt van de straat waar we lopen. En ook wanneer we het spoor naderen heeft zoonlief geluk, er komt  net een trein aan dat natuurlijk ook met de camera vast gelegd wordt.

In de Dusit Zoo (entree 100 B / 50 B kids) blijkt er inderdaad wel een poging gedaan te zijn om het voor een aantal dieren wat aangenamer te maken, al geldt dat niet voor alle dierenverblijven. De dierentuin was van oorsprong een privécollectie van de oude koning. Na zijn dood is de dierentuin in de jaren 30 opengesteld voor publiek en kreeg in de jaren 50 de status van Zoölogisch Park.
Naast het bekijken van de honderden dieren die er verblijven is de Dustit Zoo ook heerlijk om er gewoon rond te wandelen. Ondanks dat het midden in Bangkok ligt is het binnen het park rustig en stil. Behalve wanneer je langs de verouderde kermisattracties loopt….die beginnen allemaal een vreselijk vals melodietje te spelen wanneer je langs loopt en stoppen weer wanneer je een paar meter verder bent.
Aan het eind van de middag lopen we weer terug naar de en nemen de skytrain richting het eindpunt waar ons guesthouse zich bevindt.  Zoals ik al eerder schreef wordt er gestaag doorgebouwd aan nieuwe skyscrapers, zo ook bij het eindpunt van de metro. Vanaf het perron is de bouwplaats goed te zien en manlief en zoonlief hangen dan ook half over de rand om eens goed te kijken wat daar zich allemaal afspeelt. Wat als eerste opvalt is het grote aantal vrouwen dat in tegenstelling bij ons in de bouw werkzaam is. Het is een gekrioel van bouwvakkers en bijbehorende machines waar ik geen patroon in kan ontdekken maar leuk om erna te kijken is het wel.
Het kijken naar alle bedrijvigheid brengt manlief en zoonlief gelijk op een nieuw idee….morgen gaan we naar de Baiyoke Sky Tower om daar vanaf de 77ste verdieping van het uitzicht te genieten.


De spoorovergang


Ook heel apart, een walkway onder de highway.


Geen idee wat dit voor dier is. We vonden deze heel zielig zittend in een klein kooitje voor de Dino tentoonstelling.


Heel apart om een voor ons gewone koe hier in de dierentuin tegen te komen.


De dode schildpad die we op de heenweg zagen blijkt inmiddels een geweldige lunch te zijn voor deze hagedis. Alleen lucht die er vanaf kwam was iets minder…en dat is nog lichtelijk uitgedrukt.


Wisseling van de ploegen. Er wordt vaak 24 uur per dag doorgebouwd.


Aan veiligheidsshoenen wordt hier duidelijk niet gedaan


Skyscraper in aanbouw

(De foto’s  zijn dit keer niet alleen door mij gemaakt, er zijn er ook een aantal afkomstig van zoonlief)

Advertisements