Zaterdag vroeg in de ochtend, manlief is al vertrokken naar z’n werk en ik probeer nog wat uit te slapen. Het blijft bij proberen, de telefoon en ijverige buren jagen mij en zoonlief uit bed. Dan maar rustig wakker worden onder een warme douche. Die blijkt net iets te warm, de brandmelder -die recentelijk geplaatst is- laat duidelijk horen dat mijn heerlijk warme douche lang genoeg geduurd heeft.
Het voordeel was wel dat we vroeger dan gepland fris en fruitig beneden zaten. Tijd genoeg om naar de gamma te fietsen voor een ander lampje in de kamer van zoonlief. Dat leuke lampje bij die leuke zweedse winkel welke zoonlief had uitgezocht voor in zijn kamer bleek niet het gezellige sfeerlampje te zijn waar we op gehoopt hadden, eenmaal bevestigd en aangesloten bleek het meer een soort van zoeklicht te zijn. Maar ook hier geen geluk, met enkel een paar nieuwe batterijen voor de fotocamera stonden we snel weer buiten. We hadden in ieder geval de zekerheid dat we niet met lege batterijen bij het zomercarnaval zouden staan.

Op weg naar het zomercarnaval hebben we half Rotterdam gezien, niet alleen vanwege de omleiding van de stoet, blijkbaar is de zomer een mooie gelegenheid om eens alle straten en pleinen op te breken en te herindelen. Met de muziek van de wagens al op de achtergrond bereikte ik al aardig geirriteerd de parkeergarage. Nu is dit een beetje aparte parkeergarage, voordat je naar binnen kan gaat eerst het hek open waarna je naar binnen kan rijden tot de slagboom alwaar de automaat staat die je een kaartje geeft.
Hek ging open, wij naar binnen, hek achter ons weer dicht….garage bleek vol te zijn. Geen kaartje, geen slagbooom die open gaat maar wel een hek wat achter ons al dicht is gegaan. Daar stonden we dan, we konden niet voor of achteruit, dus maar leidzaam afwachten totdat er iemand de parkeergarage zou verlaten en hopende dat dat niet een uur zou duren.
Via m’n mobiel werd ik op de hoogte gebracht dat de eerste wagens al gepasseerd waren, wat m’n irritatie er niet minder op maakte.
Lang hebben we gelukkig niet hoeven wachten, eindelijk kon ik de garage in terwijl zoonlief de inmiddels achter ons aangeschoven auto op de hoogte bracht van het knullige systeem. Helaas te laat, ze waren al doorgereden. Ik hoop voor ze niet dat ze er al te lang hebben gestaan.
Gelukkig gaat zo’n stoet niet al te hard en duurt het vaak een tijd voordat men enkele meters op kan schuiven, normaal kan dit weleens vervelend zijn, zeker als je tien minuten tegen de achterkant van een vrachtwagen aan kijkt, maar nu was ik er wel blij mee en konden we de meeste wagens en groepen nog zien en meedansen op de tropische klanken.

In het log hieronder een korte foto impressie van de straatparade.

Advertisements