Sinds zijn babyjaren slaapt zoonlief onder een klamboe. Eerst om zijn babybedje heen en later werd zijn ‘grote’ bed zo neergezet dat de klamboe niet verhangen hoefde te worden en er zo weer omheen paste. (We zijn namelijk niet in het trotse bezit van een goeie boor en had er waarschijnlijk nu nog op gewacht als er ergens anders een gat in het plafond geboord moest worden).
De klamboe bood al die jaren niet alleen bescherming tegen de muggen maar had ook iets knus. Zeker in de winter wanneer de kerstlampjes op het plankje tegen de muur een zacht schijnsel door de klamboe heen gaven.

Zoonlief werd ouder en wilde zijn kamer stoerder hebben en dus mocht de klamboe weg, samen met een heel leger aan knuffelbeesten en babyprullen.
Met het verdwijnen van de klamboe verdween niet alleen het knusse, zoonlief kreeg er muggebulten voor terug. Maar zoonlief bleef stoer, geen klamboe want dat stond meisjeachtig, de muggebulten nam hij wel voor lief. En werden het er teveel dan mocht ik wel z’n benen insmeren met muggespul.
Totdat de zomer op z’n eind liep en zoonlief een beetje moe werd van het stinkende spul dat elke avond werd gesmeerd.
“Mam, in andere landen heeft iedereen toch een klamboe, ook jongens?”
“Ja lief, dat klopt, in andere landen is een klamboe net zo gewoon als hier een lekker warm dekbed.”
“Wil je dan toch maar een nieuwe klamboe kopen, ik vind het toch denk ik wel fijner.”
“Weet je het zeker nu de katten vaak op je bed slapen, dat kan dan niet meer.”
“Ja ik weet het zeker.”

Een zoektocht volgde, want helaas blijkt de klamboe toch wel een seizoensproduct te zijn. De klamboes die nog in de schappen lagen waren of voor een 2-persoonbed of roze, paars, met glitterdingetjes of andere versiersels. Nu wilde zoonlief graag een klamboe maar waarschijnlijk niet een roze met glitterdingen erop. In gedachten zag ik de uitdrukking op zijn gezicht al voor me.
Uiteindelijk bij Xenos winkel drie (want ook het assortiment daar blijkt niet overal hetzelfde te zijn) vond ik een simpele witte 1-persoons klamboe.
Helemaal blij lag zoonlief die avond onder z’n klamboe, knus en mugvrij. Maar geen katten meer op bed.
Zoonlief heeft dit welgeteld twee nachten volgehouden. De derde nacht moest de klamboe wel om het bed, maar open en zijn kamerdeur ook weer op een kiertje. Blijkbaar was het knusse toch niet zo gezellig zonder de katten op het bed.
En knus vonden de katten het, zeker om heerlijk mee te spelen en in te hangen. Hoe de klamboe er dus nu uitziet hoef ik denk ik niet uit te leggen.

De winter ligt inmiddels weer achter ons en het muggenseizoen is weer begonnen. En daarmee ook het ritueel van het muggenspul, want de klamboe biedt zowel dicht als open niet veel bescherming meer.
Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat zoonlief vraagt om een nieuwe klamboe.

Advertisements