Na de weerberichten te hebben gehoord, vond ik het helemaal niet erg om met de paasdagen de nachtdienst te hebben. Ik heb niets met kou en ik heb niets met sneeuw. Zeker niet als ik een week eerder nog met de voeten in het warme zand zat.
De nachten verliepen rustig, op een enkele nachtbraker na zag ik niemand en ik vermaakte me prima met het kijken naar de buiten in het donker vallende sneeuwvlokken.
De laatste uren braken aan en ik verheugde me al op m’n warme bed en na een snelle overdracht kon ik op weg naar huis. Collega had me al gewaarschuwd voor enige drukte op de weg wegens de gladheid en sneeuw, maar dat zou wel meevallen dacht ik nog heel optimistisch.
Ik was nog niet de straat uit of ik stond al vast en zover ik kon zien zag het er ook niet naar uit dat er enige beweging in zou komen.
Een half uur verder had ik nog niet eens de snelweg bereikt. Ergens in de verte kon ik de verkeersborden richting snelweg zien, maar echt dichterbij komen deden ze niet.
Een stuk minder optimistisch kroop ik voort, met m’n oog steeds glijdende over de klok. Nog 20 minuten, dan moest manlief op z’n werk zijn, maar kon niet naar z’n werk aangezien zoonlief vakantie heeft.

Meter voor meter, met hier en daar een glibber wist ik na anderhalf uur m’n huis te bereiken. Zoonlief was al wakker en was al door manlief half aangekleed om mee te gaan naar het werk. Je moet toch iets.
Slapen zat er dus niet meer voor me in. Manlief vertrok naar z’n werk en ik beruste in het lot van wakker zien te blijven.

Het is me gelukt -het wakker blijven- maar lieve dienstlijstmaker…..bij deze een aanvraag voor de komende jaren. Bij enige vorm van sneeuw, ijzel of gladheid wil ik graag vrij of een avonddienst.

(de vakantieverhalen komen eraan. Ik ben nog even druk met het updaten van het log Peking Express maar ben al begonnen met het uitzoeken van de foto’s)

Advertisements