Eindelijk was het Sinterklaas. De planning was zoals gebruikelijk geheel in het water gevallen, nadat de zogenaamde op-het-laatste-moment-cadeautjes gekocht waren reed ik -met zoonlief op de achterbank- door naar het werk.
Het gevolg van weer eens zo’n slimme zet van me. De dag ervoor had ik een collega gestrikt om Sinterklaasochtend een paar uur te komen werken aangezien door ziekte er maar 1 collega voor de dagdienst bleek te zijn. Hierdoor voelde ik me zelf min of meer verplicht de andere uren op me te nemen.
Maar waar laat je zoonlief als half nederland op weg is naar het heerlijk avondje, mee naar het werk dus. Weliswaar onder protest, hij had liever naar vriendjes gegaan die vlakbij het werk wonen. Met de belofte de oppas van deze vriendje te bellen zodra we op m’n werk waren, was zoonlief wel bereid mee te gaan.

Op m’n werk waren de vriendjes binnen 5 minuten vergeten, het bleek toch wel allemaal erg interessant te zijn.Vooral de printer, want die hebben we thuis niet en de aandacht van alle mensen op de afdeling.
Zoonlief vond het allemaal prachtig en ik kon ondertussen m’n werk doen.
Om de ellende van vorig jaar te omzeilen, we hebben er toen 2 uur over gedaan om thuis te komen, zaten we op tijd weer in de auto richting huis.
"Mam, zou Sinterklaas m’n verlanglijstje wel gekregen hebben, ik wil zo ontzettend graag dat playmobil met die inktvis."
Zoonlief begon het nu toch wel erg spannend te vinden en weer thuis werd er om de paar minuten naar buiten getuurd of er al wat te zien was.
"Mam volgens mij zag ik daar in de verte een man met een muts en veer, zou dat zwarte piet zijn?"
Met enige overtuigingskracht krijg ik zoonlief zover de gordijnen toch dicht te doen, zodat buuf even later de zak met cadeautjes neer kon zetten en even flink op het raam kon bonken.

Later die avond was zoonlief blij, erg blij. Piratenplaymobil mxc3xa9t inktvis (dat wat hij zooo graag wilde hebben), Stratego Junior, een DVD -het paard van Sinterklaas- en de Djenga mini uitvoering.

Advertisements