In de tijd dat ik zwanger was werkte ik eens met een uitzendkracht. Tijdens de pauze kwamen we op het onderwerp kinderen terecht. Zij wist niet dat ik zwanger was, je kon het ook nog niet zien, en begon over haar eigen kinderen. Ze wist het wel, als ze het over mocht doen zou ze er niet meer aan beginnen en eigenlijk had ze spijt van het feit dat ze ooit aan kinderen begonnen was. Haar advies naar mij was dan ook dat ik er maar nooit aan moest beginnen.

Zoonlief werd geboren en spijt ervan heb ik nog niet xc3xa9xc3xa9n dag gehad. Uren kon ik naar hem kijken en genieten. En ook nu geniet ik van zoonlief.
Ik geniet ervan wanneer hij heel stoer met een vriendje op de achterbank van de auto zit en roept "Even lekker chillen!". Ik geniet wanneer hij heel trots met een kunstwerk of tekening uit school komt, wanneer hij samen met me op de bank tv kijkt en heerlijk tegen me aanhangt of wanneer ik hem voorlees in bed.

Natuurlijk wil ik het hebben van kinderen niet verheerlijken, ook ik zou zoonlief weleens achter het behang willen plakken, want ook zoonlief is niet heilig en is heus weleens brutaal of haalt de meest vreselijke dingen uit.
Tevens zal ik de laatste zijn die beweert dat een leven zonder kinderen niet compleet is. Je hebt niet altijd een keuze daarin, of juist wel en dan is het ook goed. Maar spijt hebben van je keuze om een kind te krijgen, dat lijkt me verschrikkelijk en hoop het ook nooit te hebben.

Advertisements