Kinderen kunnen je soms erg verbazen. We wilden zoonlief de keuze laten of hij mee ging naar de crematie van oom of niet. Maar hoe ga je zoiets uitleggen zonder het afstandelijk of eng te maken. Het internet werd geraadpleegd, andere ouders werden uitgehoord en ik had een mooi verhaal in m’n hoofd om het duidelijk uit te leggen zonder het eng te maken.
Maar voordat ik aan m’n hele verhaal kon beginnen onderbrak zoonlief me. "Maar dat weet ik toch", waarna zoonlief me haarfijn en gedetailleerd weet uit te leggen wat er gebeurd al iemand overleden is en wat een begrafenis inhoud.
Verbaasd vraag ik waar hij dit geleerd heeft. "Nou gewoon, op de tv gezien." is zijn antwoord. Nu kijkt hij regelmatig naar het klokhuis en Willem Wever dus ergens zal dit onderwerp wel aan bod gekomen zijn.
Daar ga ik met m’n hele voorbereiding, heb me dus weer drukker gemaakt dan nodig. Op de vraag of hij mee wil of niet moet hij nog even nadenken.

Een dag voor de crematie heeft zoonlief z’n besluit genomen, hij wil mee afscheid nemen van oom.
Op de plechtigheid zelf voelt zoonlief heel goed aan wat er wel en niet kan. Wanneer ik wat aan hem vraag zegt hij zachtjes "Mama, je mag nu niet praten hoor."
Als we langs de kist lopen zie ik hem de hand van m’n moeder pakken als een soort van steun naar haar.
Dan is het over, dit was de laatste groet aan oom. Lopend door de gang verbaas ik me erover hoe snel mensen zich kunnen herstellen. Er wordt gepraat over alledaagse dingen.
Ik ben stil, ik kan het nog even niet.
Oom hield van reizen en heeft dit eigenlijk ook zijn hele leven gedaan, ook vroeger samen met m’n vader. Lopend over de gang te midden van alle mensen valt m’n oog op een schilderij aan de muur. Doordat de tekst in het schilderij in spiegelschrift is geschreven trekt het m’n aandacht. En terwijl ik de tekst ontcijfer denk ik aan oom en hoop dat oom ook nu nog zijn geliefde reizen mag maken, al is het op een andere manier.

Advertisements