Vandaag bracht de postbode de post met daarbij DE uitnodiging voor zoonlief voor zijn eerste zwemles. Vanaf eind februari mag hij zich voegen bij klasgenootjes en vriendjes die al op zwemles zitten.
Maar zoonlief wil helemaal niet leren zwemmen, zoonlief gaat liever naar het bos om mooie blaadjes en takjes te zoeken. Op vakantie wil zoonlief best spetteren en pootje baden in de zee, maar ook daar is hij geen zwembad in te krijgen. De grootste reden, het water is te koud.

Bij het horen van het grote nieuws schiet zoonlief in tranen. "Ik wil helemaal niet leren zwemmen, ik wil gewoon spelen." En terwijl ik zoonlief troost en hem vertel dat het echt wel leuk wordt denk ik terug aan m’n eigen zwemles.
Een vreselijke hekel had ik eraan en het A-diploma heb ik nooit gehaald, wel m’n B-Diploma. Bij het opgeven hiervoor heeft nooit iemand gevraagd of ik m’n A wel had.
Hij zal het nog zwaar krijgen, onze zoon. Met z’n ielige armpjes en amper 22 kilo moet hij dadelijk aan de borstcrawl, rugcrawl en andere zwemvaardigheden.
Maar laten we eerst maar eens beginnen met zoonlief enthousiast te krijgen, dat is al een hele klus op zich.

Advertisements