langs-het-tuinpad-van-mijn-vaderenToen wij zes jaar geleden in ons huidige huis trokken hebben de boekenkasten een mooie plek op zolder gekregen. Niet omdat de boeken nooit gelezen worden maar omdat het er best wel veel zijn en we onze huiskamer een beetje ruimtelijk wilde houden. Na zes jaar zijn de boekenkasten vol en liggen de boeken die er niet meer bij kunnen in stapeltjes ervoor.
Manlief heeft al meerdere malen voorgesteld om alle boeken eens uit te zoeken en de boeken die niet meer gelezen worden weg te geven. Het resultaat tot nu toe, een paar boeken in de kast op de afdeling gezet en de open plekken opgevuld met de kinderboeken die nog bij m’n moeder thuis stonden. En de stapeltjes voor de boekenkasten, die liggen er ook nog steeds.

Voor zoonlief zijn de boekenkasten een geliefde snuffelplek voor dagen als deze, als het buiten koud en nat is. Plank voor plank wordt alles bekeken en ook de blikjes met oude foto’s op de kast worden niet vergeten.
Nu was ik een groot bewonderaar van Rien Poortvliet. Zijn tekeningen heb ik regelmatig gebruikt als voorbeeld om na te tekenen. Tussen mijn boekenverzameling staan dan ook bijna alle boeken van Rien Poortvliet.
En van deze boeken heeft zoonlief er één uitgezocht om in bed voor te lezen. Niet het Kabouterboek of Klaas Vaak maar het boek ‘Langs het tuinpad van mijn vaderen’. Dit boek is ooit van mijn vader  geweest, na zijn overlijden heb ik het gekregen.

‘s Avonds in bed bekijk ik met zoonlief alle tekeningen in het boek. Voorlezen hoeft niet, zoonlief verzint er zelf een verhaal bij. Terwijl hij mij verteld wat hij ziet zie ik de tekeningen door andere ogen en zie details die ik nog niet eerder gezien heb.
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit boek nog eens zou lezen samen met m’n vijf-jarige zoon. Het is geen kinderboek, maar ergens trekt dit boek hem. Misschien vind hij er morgen niets meer aan en dan zoeken we gewoon weer een ander boek in de boekenkast.

(Het boek is te verkrijgen bij de boekenwinkel of via de bibliotheek)

Advertisements