Niet alleen onze kat weet het aantal kerstballen in de kerstboom te reduceren, ook zoonlief kan er wat van. Alhoewel de score dit jaar pas op drie staat, dat is weleens anders geweest.

Zoonlief zit in z’n tekenperiode, alles en iedereen wordt getekend of nagetekend. Zo dus ook die mooie kerstbal in de vorm van een kerkje. Een oud kerkje welke al enige jaren onze boom opleukt, en tevens een uitstekend onderwerp om na te tekenen. Om beter zicht erop te krijgen besluit zoonlief het kerkje te draaien, maar heeft gelijk het te tekenen onderwerp in z’n handjes.
"Mama, het haakje liet los" roept zoonlief naar me. Ik ben druk bezig met een fatsoenlijke maaltijd in elkaar te flanzen voor ‘s avonds zodat de heren ook nog iets anders binnen krijgen dan patat en pizza wanneer ik een avonddienst heb. Bijkomend voordeel, ik heb gelijk ook een maaltijd.
"Leg ‘m maar op tafel" roep ik vanuit het keukengedeelte, "dan hang ik ‘m zo weer in de boom.
Dat gaat goed, het kerkje belandt ongeschonden op tafel en zoonlief stort zich op z’n tekening. Totdat het kerkje toch nog even goed bekeken moest worden en er net iets te hard in geknepen werd.
"Oeps" hoor ik achter me. Bij het zien van het kapotte kerkje wordt ik boos en maak dit kenbaar naar zoonlief.

Dan wordt het stil en hoor ik gesnik komen uit de andere kant van de kamer. Zoonlief zit huilend in een hoekje naast de bank. Bang dat hij glas in z’n handje heeft loop ik naar hem toe. "Nee hoor mama, ik heb geen glas in m’n hand, maar ik vind het zo erg. Sorrie."
M’n boosheid is op slag verdwenen en ik troost zoonlief. Het is tenslotte maar een kerstbal, al was hij ruim 20 jaar oud.

Advertisements