De wintertijd is weer ingegaan, en dus mocht afgelopen nacht de klok een uur terug. Voor ons betekende dat een uur langer werken en 10 uur werken met alleen maar slapende patiënten duurt lang. Maar alle klokken in het pand terug zettende hadden we een aardig tijdverdrijf.

Het kan ook wel eens mis gaan met het voor of achteruit zetten van de klok. Een paar jaar geleden werkte ik samen met een collega die in de buurt woonde op dezelfde afdeling. Wanneer we samen dienst hadden reed zij met me mee naar het werk.
Het weekend dat de wintertijd inging hadden we allebei vroege dienst en ik zou haar dus om 7.00 uur ophalen. Om er zeker van te zijn dat ik op het goede tijdstip bij m’n collega zou staan werd de wekker al vroeg in de avond een uur terug gezet.
Het kon nu niet mis gaan.

Door het donker ging ik op weg naar m’n collega. Het was wel stil op de weg, maar ach het was tenslotte zondag. Bij collega aangekomen zag alles er nog erg donker uit en lag dus nog heerlijk te slapen.
Een paar keer flink bellen had succes. Een slaperige collega deed de deur open en op mijn vraag of ze mee ging naar het werk kreeg ik als antwoord “Nee hè, het zal toch niet.” Gevolgd door “Ik kom er aan!”.
Het bleef even stil waarna collega weer aan de deur verscheen.
“Het is helemaal geen 7 uur, het is 6 uur!”
Er was duidelijk toch iets mis gegaan. Wat bleek, manlief bleek mijn ijver van het alvast terugzetten niet in de gaten te hebben gehad en had dus de wekker ook een uur terug gezet.
Ach, ik was wel eens een keer op tijd en samen hebben we op ons gemak nog maar een kopje thee gedronken.

Advertisements