Wanneer ik op vrijdagochtend vrij ben, zorg ik voor de wekelijkse boodschappenellende. Zo ook afgelopen vrijdag, en zoals elke week weer blijf ik steken bijj het snoepschap. Ik kan nooit kiezen uit de drie rijen vol met dropjes, schuimpjes, en andere soorten snoep.
Speurend naar het juiste snoepje vang ik een gesprek op tussen twee moeders achter me.

"Tja, vandaag ging m’n dochter ook weer zonder brood naar school. Maarja ze moet leren zelfstandig te zijn en verantwoording te nemen voor dingen"
"Ja" zegt moeder nummer 2, "ook mijn zoon heeft daar nog weleens moeite mee."

Enigzins verbaasd door deze uitspraak blijf ik nog wat langer speuren tussen al het snoep, ik wil toch weleens weten hoe oud deze dochter is.
Deze dochter blijkt in groep 8 te zitten en is dus zo’n 11 of 12 jaar. De moeder in kwestie staat niet op als haar dochter naar school gaat.
Als ik naar m’n eigen jeugd kijk, had ik een moeder die me wel leerde zelfstandig te zijn en verantwoording te nemen maar wel in de sturende manier. Het helpen herinneren aan, en het tips geven voor, dat heeft me zeker geleerd me verantwoordelijk voelen voor de dingen.
Het gesprek aanhorende, waardeer ik het wederom zeer dat mijn moeder elke ochtend voor mij opstond, gezellig met mij ontbeet en m’n lunch klaarmaakte.

Het leren verantwoordelijk te zijn zit naar mijn menig dan ook niet in het laten honger lijden van je dochter, maar het daarin sturen en het praten over dit soort dingen

Advertisements