In het kantoor op m’n werk zit ik een verslag uit te werken. Op de achtergrond hoor ik de klanken van de radio, een radiostem blèrt wat en muziek volgt, Ace of Base. Bij de eerste tonen dwalen m’n gedachten af naar Thailand, Hua Hin om precies te zijn.
Met de trein kwamen we daar aan. Onderweg in de trein hadden we in de LP al een guesthouse uitgezocht en met de LP in de hand op zoek naar een samlor. Na enig onderhandelen hadden we een samlor geregeld die ons naar het bewuste guesthouse wilde brengen.

Het guesthouse bevond zich in een klein smal straatje met aan beide zijden vage barretjes en woonhuizen. In de barretjes hingen hier en daar groepjes Thaise meisjes die zich duidelijk verveelden. Elkaars haar kammend, nagels lakkend en kletsend kwamen ze de middag door. Met op de achtergrond muziek die afgespeeld werd op stoffige apparatuur. In het guesthouse bevond zich beneden een soort van grote kamer, die diende als lounge en hangplek voor het personeel.
We kregen een kamer boven toegewezen, waar ik als eerste een duik onder de douche nam. Tijdens het aankleden, kwamen de geluiden van het barretje aan de overkant onze kamer binnen. Het volume van de muziek was inmiddels lekker opgeschroefd en op “I saw the sign” van Ace of Base schoof ik dansend in mijn kleren.
Het barretje zelf stelde verder niet veel voor en de avond werd elders doorgebracht. Pas laat in de nacht kwamen we terug en troffen ons guesthouse met de typisch Thaise schuifhekken dicht aan. Ook de rest van het straatje was uitgestorven, op een enkele hond na. Aan de zijkant van het hek hing een briefje met daarop de vermelding waar de bel zat. Na het geluid van de bel zagen we door het hek heen vanuit de hoek in de kamer een gestalte oprijzen. Deze lag op een smoezelige bank te slapen. Een Thaise man gekleed in een te krap, wit hemd waardoor de contouren van zijn buik duidelijk zichtbaar waren, kwam met een net iets te slecht humeur het hek voor ons opendoen. Hij kon duidelijk de humor van ons nachtbraken niet in zien.

De volgende ochtend waren de barretjes al vroeg open en werden we gewekt door de klanken van wederom Ace of Base. En zo ging het de hele dag door. Waarschijnlijk waren het de favoriete nummers van de meiden in het barretje of had men maar één bandje. Vier dagen en avonden hebben we naar hetzelfde bandje mogen luisteren en ik kon inmiddels de nummers letterlijk mee galmen. Stond ik de eerste avond nog te dansen op de klanken van de muziek, de derde avond begon het meer een soort van irritant te worden, terwijl de meiden in het barretje voor de zoveelste keer vrolijk en lachend mee blèrden. Zelfs in de trein richting Ko Samui kreeg ik het liedje niet meer uit m’n hoofd.
En zo komt het dat wanneer ik Ace of Base hoor, ik weer helemaal in Thailand zit.

Advertisements