Het boek is uitgelezen. Ik heb het dan over de Da Vinci Code. En ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn mening heb herzien.
Met enige scepse begon ik aan het boek, maar al bij het eerste hoofdstuk zat ik er helemaal in. Niet alleen nam het boek me mee in het verhaal, maar het boek nam me tevens mee terug in de tijd.
Naar de tijd dat ik zo’n 17 jaar was en ik in het weekend samen met mijn ouders een glaasje wijn dronk. Mijn vader zat dan altijd na een glaasje of twee op z’n discussierstoel. En ik luisterde braaf.
Mijn vader was veel met filosofie bezig en hiertoe behoorde ook zijn studie naar de bergrede en de dode zeerollen. Voor mij zei het destijds nog niet veel. Een 17-jarige is doorgaans niet met dit soort dingen bezig maar met jongens en meer van dat soort dingen.

Wat ik wel wist, dat de dode zeerollen erg belangrijk waren voor de kijk op het christelijk geloof, de geschiedenis en de mythe er omheen. Aan de ene kant intigreerde de verhalen me zeer, aan de andere kant begreep ik er maar weinig van.
Pas nu, zo’n 20 jaar later, begint me het een en ander duidelijk te worden. Mede dankzij internet en de verhalen die ik me van m’n vader herinner. Helaas kan ik het er niet meer met m’n vader over hebben, hij overleed in 1992, maar ik weet zeker dat hij nu ergens met een glimlach zit. Glimlachend over het feit dat z’n dochter, nu dan toch eindelijk zijn verhalen en ideexc3xabn begrijpt.

Advertisements