Ook thuis hadden we altijd vriendinnetjes, vriendjes, buren en kennissen over de vloer. Heerlijk vond ik dat. Zeker toen we nog onze zogenaamde leefkuil hadden. Met vriendinnetjes speelde ik daarin en keken we tv. (Voor diegene die nu geen idee hebben waar ik het over heb, klik hier)
Zoonlief blijkt, onbewust, deze voorkeur over genomen te hebben. Bijna elke dag neemt hij wel xc3xa9xc3xa9n of twee vriendjes mee naar huis.
Tussen de middag smeer ik dus regelmatig voor meerdere kinderen boterhammen en na school zitten ze samen aan tafel met wat te drinken en een koekje.

Eigenlijk ben ik er al zo aan gewend dat wanneer zoonlief ergens anders z’n boterham gaat eten, ik het maar stil vind. Zo ook vanmiddag, maar productief wordt je er wel van.
In de tijd dat ik normaal boterhammen smeer, verhalen aanhoor, meeklets, spelletjes uitleg en zo af en toe voor rechter speel heb ik nu al de meeste huishoudelijke klussen gedaan.
Ook weleens lekker en heb zelfs tijd over om even in de tuin te hangen met m’n boek.
Na schooltijd wil zoonlief eigenlijk ook een vriendje meenemen maar dat feest gaat niet door aangezien de oma van vriendje andere plannen heeft.
Thuis duik ik na het drinken, koekje en de verhalen van school weer in m’n boek tot ik vanaf het achterpad een kinderstemmetje hoor.

"Hallo, hoe heet jij"
In de poort staat een jongetje die ik nog niet eerder gezien heb.
"Zullen we samen spelen" vraagt het jongetje, die eigenlijk amper het antwoord van zoonlief afwacht en al half in de tuin staat.
Zoonlief vind het best en samen spelen ze met de waterbaan, zoonlief laat z’n speelgoed en z’n kamer zien. Weer buiten laat zoonlief zien dat m’n opvoedpogingen ergens toch wel zijn blijven hangen en vraagt aan het jongetje of hij wat wil drinken en een snoepje lust.
Zoonlief laat zich van z’n beste kant zien, ik mag het drinken niet pakken want dat kan hij zelf wel.
En zo spelen ze nog even verder, totdat ik aan het jongetje vraag of z’n moeder op de hoogte is van z’n buurtbezoek.
Dat blijkt niet zo te zijn en samen met zoonlief gaat hij naar z’n eigen huis, in de straat achter ons. Daar is het waarschijnlijk erg gezellig, zoonlief komt net op tijd voor het eten terug.

Aan tafel met overal zand en modder en water aan z’n kleertjes verteld hij al stralend over het jongetje waar hij mee gespeeld heeft. Het eten moet ik wel met enige chantage -anders morgen geen snoep- naar binnen krijgen, maar geniet er tegelijk van zoonlief zo stralend aan tafel te zien zitten.
Photobucket - Video and Image Hosting

Advertisements