M’n ouders brachten me het al bij en dus liep ik, toen nog thuiswonend, al vaak met tassen met lege flessen en oude kranten richting glasbak en krantenbak. Oude kleding kreeg ook een tweede leven en werd of in de kledingbak gegooid, of naar het UVV gebracht zodat wij er ook nog wat aan over hielden.
Ook nu ik een eigen gezin heb wordt alles verzameld en gescheiden, en is het zelfs uitgebreid met die mooie, maar stinkende, groenbak.

Nu ben ik behalve milieubewust ook lui ingesteld. Met de kranten gaat het goed, deze worden xc3xa9xc3xa9n keer per maand opgehaald door de kerk. Alle kranten en papier worden netjes in een tas gestopt die ik enkel maar buiten op de stoep neer hoef te zetten.
Ook met het gft afval heb ik niet zo’n probleem, da’s een kwestie van de tuin inlopen. Maar bij de rest heb ik nog weleens de neiging om te verzamelen en er vervolgens niets mee te doen.
Regelmatig puilt de kast uit met tassen vol statiegeld flessen. De broodtrommel is niet gevuld met brood maar met zakjes met lege batterijen.
De wijnflessen en ander glaswerk wordt verzameld in het hoekje bij de keukendeur. Om nu niet de indruk te wekken dat deze pleeg niet alleen op de alcoholdetox werkt maar het zelf ook nodig heeft worden de flessen, als het te gortig wordt, in tasjes in de schuur gezet. Om daar vervolgens nog langer te blijven staan.

Wanneer ik dan eindelijk met al die tasjes met flessen en glazen potten bij de glasbak sta, kan dit weleens leiden tot rare situaties.
De laatste keer stond ik samen met zoonlief al die flessen in de glasbak te gooien. Zoonlief hielp behulpzaam mee. Terwijl we zo samen bezig zijn lopen er twee mannen langs ons. Vauit m’n ooghoek zie ik ze naar de tassen kijken met al die lege flessen erin, kijken naar zoonlief, daarna naar mij en nog een keer naar zoonlief.
En verderlopend zie ik ze naar elkaar kijken met een blik van ‘Ach wat zielig voor die jongen’.
Met het schaamrood op m’n kaken weet ik niet hoe snel ik de flessen in die bak moet gooien, om vervolgens heel snel richting huis te lopen.
Lopend naar huis neem ik me danig voor om in het vervolg toch wat eerder naar de glasbak te lopen.

Het voornemen is er, nu nog daad bij woord voegen.

Advertisements