Gisteren werden we vroeg in de middag in Den Haag verwacht. De zoon van m’n vriendin werd vijf en z’n verjaardag werd gevierd in het museum voor communicatie.
Dit keer waren we zowaar redelijk op tijd, al was dat wel een race tegen de klok. Natuurlijk was het bed veel te lekker en stonden we veel te laat op. Maar terwijl ik de haren van zoonlief in de gel zette en een tas inpakte, stond manlief zich uit te leven op de dichtgevroren ramen. En zo konden we nog redelijk op tijd op weg.
Bij Rotterdam moesten we het tempo genoodzaakt verlagen wegens de overal ingestelde 80 kilometer zone, die zo’n beetje doorging tot Den haag.
Maar, zo’n 10 minuten te laat waren we er. En nog wel een hele mooie parkeerplaats voor de deur, dacht ik. Bij het uitstappen bleek ik bij zo’n mooie gele streep te staan (die wel erg vervaagd was, maar het was een gele streep) Aangezien ze in Den Haag niet echt van het type “we zien het wel voor een keer door de vingers” zijn en ik niet zat te wachten op een wielklem, de auto maar een stuk verderop geparkeerd.
Bij binnenkomst in het museum konden we er niet omheen dat alles gericht was op verbale en non-verbale communicatie. In de gang hingen televisies waarop een mevrouw en meneer constant hallo riepen. In de kantine zat iedereen al klaar, echter de jarige bleek niet aanwezig te zijn. Deze was gisteren ziek geworden en helaas niet voldoende opgeknapt om op z’n eigen feestje aanwezig te kunnen zijn. Vriendin liet het museumbezoek toch maar doorgaan daar het te laat was om iedereen af te bellen.

Lopend naar de derde verdieping konden we al zo af en toe een glimp opvangen van de tentoonstelling, door het kleurgebruik werd je er als het ware naartoe getrokken.
Op de bovenste verdieping kregen we een speaker in ons handen gedrukt die je op de verschillende objecten kon aansluiten. Er werden dan verhaaltjes verteld, vragen gesteld of dingen uitgelegd. We konden ruiken, voelen, kijken en actief dingen doen. Niet alleen voor de kinderen geweldig maar ook wij vonden het fantastisch.


Waar zal ik eens gaan beginnen.


Een huisje waarin verhaaltjes verteld werden en je mee kon zingen door de microfoon.


Met dat licht kan je gekke dingen gaan doen!


Ook voor manlief was er wat te zien.


Oude telefooncentrale


Nagenieten

Uiteindelijk werd het toch tijd om weer naar huis te gaan, zoonlief echter wilde nog helemaal niet naar huis. Met de belofte nog een keer hier te komen, was hij wel bereid toch met ons mee naar huis te gaan. Bij de uitgang kreeg hij nog een mooie poster, die hij thuis -met z’n jas nog aan- een heel mooi plekje op z’n kamer gaf.

Advertisements