Al heel de week mag ik het aanhoren. Sinterklaas zou vandaag aankomen in nederland. Hoe dichterbij het kwam, hoe meer opwinding bij zoonlief te bespeuren was.
In een jaar tijd kan er een hoop veranderen. Vorig jaar leek het hem nog niet veel te kunnen schelen en was het meer mijn enthousiasme. Nu loopt zoonlief al heel de week sinterklaasliedjes te zingen en te vertellen wat hij allemaal wel niet zou kunnen vragen aan de sint.
Een playmobiltrein, het piratenschip, of dan toch maar het politiebureau van lego. Het bekende speelgoedboek wordt eindeloos doorgespit en gekoesterd. ‘s Avonds gaat deze zelfs mee naar z’n slaapkamer, alwaar hij een speciaal plekje krijgt op de speelgoedkist.

En eindelijk leek het dan zaterdag te worden. Om 7.00 uur hield zoonlief het niet meer en kwam heel enthousiast de slaapkamer binnen. “Mama, gaan we nu naar sinterklaas kijken?”. Leg dan maar eens uit dat sinterklaas echt niet zo gek is om 7.00 uur al op z’n boot klaar te staan.
Zoonlief legt zich erbij neer dat het nog wel even duurt en vermaakt zich met televisie kijken en van het bed een boot te maken. Tot grote vreugde van z’n ouders.
Om 12.00 uur zit hij helemaal klaar en wij zijn blij dat het eindelijk zover is, na dertig keer vragen of het al tijd is.
Enthousiast gilt hij mee op de vraag van onze speciale sinterklaasreporter of iedereen er klaar voor is. En dan eindelijk verschijnt de boot in beeld.
Nog zo’n kwartier zit hij helemaal in de tv. Hierna lijkt de spanning ervan te zijn en wil hij mij persee helpen met de was in de wasmachine te doen.
Op de vraag of hij niet verder wil kijken krijg ik als antwoord dat sinterklaas en de cadeautjes er nu zijn en deze vanzelf wel bij hem terecht komen. Daar heb ik niets tegenin te brengen en samen storten we ons op de was. Waarna er toch nog wel even een snelle blik op de tv werd gericht en snel een schoen uitgezocht werd voor vanavond bij de deur te zetten.

Advertisements