Onze zoon is weer helemaal in z’n element. Het is namelijk mooi weer….en dus mag het water weer rijkelijk vloeien. Gewapend met een waterpistool, waterballonnen en in de tuin een voorraad water in z’n badje waagt hij zich op het achterpad. Heel stoer, maar zodra er een hoofd van een buurkind verschijnt uit xc3xa9xc3xa9n van de andere tuinen is onze zoon niet zo heel stoer meer.
Snel worden er wat ballonnen richting buurkind gegooid om vervolgens snel, en helemaal dubbel liggend van het lachen, z’n eigen tuin weer in te schieten.
Lekker veilig! Ondanks deze tactiek haalt zoonlief toch een nat pak, als uit een onverwachte richting een waterpistool op hem gericht wordt.

Ook tijdens onze laatste vakantie in april had zoonlief het helemaal naar z’n zin. Na jaren lukte het ons eindelijk om tijdens het Songkran in Thailand te zijn en het in Bangkok mee te vieren. Dit feest luidt het nieuwe jaar in en wordt ook wel het waterfeest genoemd. Er wordt dan ook rijkelijk met water naar elkaar gegooid.
Deze gewoonte stamt af van een regenceremonie. Volgens de legenden brachten de naga’s (mythologische slangen) regen door water uit de zee te spugen. Hoe meer water ze spuugden, hoe meer regen men kon verwachten. En dit was weer goed voor de oogst.
We hadden in de boeken er al het nodige over gelezen en beelden gezien op de lokale televisiestations en dachten dat we goed voorbereid waren. Voor onze zoon hadden we een waterpistool gekocht en alle waardevolle spullen zoals portemonnee, paspoorten en de camera werden zorgvuldig ingepakt in plastic zakken.
Nog geen 5 meter van het guesthouse hadden we de eerste plons water te pakken, gelukkig een beschaafd straaltje uit een kommetje maar wel ijskoud!
Nietsvermoedend stapten we in een tuk-tuk op weg naar Khoa San road, waar iedereen samen komt om het feest te vieren.
Foute keuze, na twee straten waren we doorweekt van het het water en zaten we met een huilende zoon op schoot die al die -vooral ijskoude- plonzen water niet kon waarderen. Op elke hoek stonden groepjes Thaien met grote tonnen met water. Iedereen die langs kwam kon rekenen op een flinke plons en dan vooral degene die in een Tuk-Tuk zaten. Dit alles onder flink gelach en “happy newyear” gillen.
We waren dus niet zo goed voorbereid als we dachten en de rugzak, met onze spullen, begon al aardig te druppen. Eenmaal uit de Tuk-Tuk zagen we er blijkbaar erg zielig uit met onze druipende broeken en rugzak, en werd er gelijk een vuilniszak uitgereikt voor de rugzak.

Khoa San road was xc3xa9xc3xa9n grote mensenmassa die elkaar bestookten met water uit kommetjes, tonnen en waterpistolen. Het feest was pas echt compleet met een kommetje mentholpoeder vermengd met water welke je op armen, gezicht en haar van de voorbijgangers smeerde. Dit voor goed geluk en het verdrijven van kwade geesten.
Zoonlief had het hele gebeuren eens goed geobserveerd en waagde zich met z’n waterpistool in de menigte. Dit ging goed zolang hij geen ijswater over zich heen kreeg.
In de loop van de middag werd het steeds drukker en na het nuttigen van noodles met groenten, besloten terug te gaan naar het guesthouse. Een Tuk-Tuk terug zagen we niet meer zitten na ons avontuur op de heenweg. De taxibootjes die via de klongs de hele stad doorvaren lijk ons een betere -en drogere- optie. Maar deze bleken niet te varen vanwege het feest.
Thailand zou Thailand niet zijn als een ander daar niet handig gebruik van maakte en we mochten dus instappen in een particulier bootje. Nu lag het bootje erg diep in het water en was het een hele tour om in het bootje te komen. De enige vrije plekken waren in de punt van de boot en tijdens het varen lag deze zo diep dat het water bijna over de rand heen kwam. Manlief en ik hebben elkaar maar eens aangekeken en ons verstand op nul gezet. Onze ervaring is dat het op de een of andere manier altijd goed gaat.
Inmiddels waren onze kleren aardig opgedroogd en vervolgden onze weg terug naar het guesthouse. Helaas ging het net voor het guesthouse mis. Een flinke plons, en weer een druipende broek en sopschoenen. Op het stoepje maar uit zitten druppen voordat we naar onze kamer konden.

Het feest duurt 3 dagen en gedurende deze dagen blijft het een hele toer om droog over te komen. Al worden zakenmensen en mensen met koffers etc. gespaard.
Wij hebben dan ook die 3 dagen heel dicht langs de winkels gelopen om enigszins droog te blijven. Uit al deze winkels en shoppingmalls klonk overal dezelfde muziek. Het is een beetje al bij ons de kerstliedjes, na 3 dagen kan je het echt niet meer horen.
Onze zoon liep nog wel een aantal keer een nat pak op, aangezien hij het wel heel stoer vond om iedereen onder vuur te nemen met z’n waterpistool.
Vanaf onze droge positie natuurlijk hartelijk mee gelachen wanneer andere nietsvermoedende -dus net aangekomen- toeristen in een Tuk-Tuk stapten om vervolgens tot op hun onderbroek nat gegooid te worden.

Advertisements