Zondag, laat op de avond. We zitten weer heerlijk rond ons vuurpotje. Genietend van een glas wijn hoor ik wat ritselen tussen de struiken. Ook onze katten missen het geritsel niet en zitten binnen no-time voor de struiken te staren naar iets.
Manlief zit met z’n neus in de laptop en mist het hele gebeuren totdat ik opsta en de schijnwerper aanzet (zo’n lamp die inbrekers op afstand moet houden). Een soort van geirriteerd vraagt hij waarom ik nu zonodig dat licht aan moet doen. Ik wijs hem op het geritsel en duiken gezamenlijk de struiken in.
Daar vinden we een egeltje. Nog niet eerder kwam een egel onze tuin bezoeken, dus onder een uitgelaten “oh, wat lief” storten we ons op de egel. Deze vindt de aandacht wel best en laat zich zelfs aaien.
Helaas kunnen we onze uitgelaten toestand met niemand delen, overal om ons heen is het donker en iedereen ligt dus al op één oor.
Om de andere dag toch een beeld bij het verhaal te kunnen voegen wordt snel de camera gepakt. Dat maakt het wat smeuiger als ik de buren vertel wat ze gemist hebben.
De katten worden tijdelijk binnen geparkeerd en ik probeer in het donker op de gok een foto te nemen, wat aardig luktHierna laten we het beestje met rust en nestelen ons weer rond het kacheltje met het glas wijn in de handen. De egel blijft rustig zitten.
De andere morgen wanneer ik de tuin inloop is hij weg.

Advertisements