Soms wordt je geconfronteerd met dingen die je liever niet wilt weten, meemaken of over nadenken. Helaas hebben we hier niet altijd de invloed op, wat we wel graag zouden willen hebben. Konden we soms maar dingen terug draaien of over doen. Op zo’n moment gaat er eerst een bliksem door je heen en besef je dat je eigenlijk niet weet wat te doen.

Vanmiddag, manlief zit boven in z’n kamer te prutsen en onze zoon is net bezig z’n speelgoed te redden voor de regen die ineens met grote druppels op ons neerdaalt.
Dan gaat de telefoon, m’n moeder. Ik begin gelijk met een enthousiast verhaal maar ze onderbreekt me. “Ik moet je iets vertellen” Dan begint er langzaam een vermoeden door te dringen dat er iets niet goed is. De zoon van haar vriend is vanmiddag omgekomen. Het volgende moment weet ik niet meer wat ik moet zeggen en stamel, naar mijn idee, de meest rare zinnen om maar iets te zeggen.
Morgen zou ik eigenlijk na m’n werk naar het park bij de Euromast gaan, voor de dag van de romantische muziek. Maar nu ga ik morgen naar m’n moeder, misschien komt er dan meer uit dan onzinnig gestamel.

Hoe vertel je iemand dat z’n zoon nooit meer terug komt
Hoe vertel je iemand dat dit vreselijke verdriet voor altijd zal blijven

Hoe vertel je iemand dat je er altijd zal zijn, ook na zoveel jaar
Hoe vertel je iemand dat je zelf ook geen woorden hebt

Hoe vertel je iemand dat je het ook even niet meer weet
En dat zijn tranen jouw tranen zijn

Advertisements