Wanneer je aan het reizen bent krijg je hoe dan ook te maken met de cultuurverschillen. Elke cultuur heeft zo zijn eigen gebruiken.
In veel landen in azixc3xab is het ongebruikelijk iets aan te geven of te pakken met je linkerhand, deze wordt namelijk gebruikt bij de toiletgang en wordt dus als onrein beschouwd. Men gebruikt geen toiletpapier, in de toiletten staat een bak met water en een kommetje of hangt er een slang waar je je mee af kunt spoelen. Meestal koop ik zelf toiletpapier wat we overal mee naar toe slepen.
In Thailand moet je je, als vrouw zijnde, altijd lager bevinden dan de monniken en mag je ze ook niet aanraken. Wanneer je als vrouw iets geeft of aanneemt van een monnik gaat dat via een kleedje, kommetje of een man.
Ook mag je nooit als je zit, met je tenen richting boeddha of een altaar wijzen en wordt het hoofd als meest belangrijke deel van het lichaam gezien. Dus ook nooit een kind een aai over z’n bol geven.

Een hoop van deze gebruiken staan beschreven in de boeken zodat je niet helemaal als een total stranger rondloopt, maar er zijn toch een hoop dingen die je daar ter plekke aan den lijve moet ondervinden.
Wij vallen onder de categorie avondmens en gaan, zeker wanneer we op reis zijn, vaak laat slapen. Zo ook in Vietnam.
Helaas was het uitslapen ons daar niet gegund. Al vroeg in de ochtend, zo rond 05.30 uur begon het leven daar op gang te komen. Dit ging gepaard met een hoop herrie, want ook daar heeft de fiets plaats gemaakt voor luidruchtige brommertjes.
Of dat niet genoeg was schalde er uit de luidsprekers, die overal op straat hangen, het ochtendnieuws. Waarschijnlijk stamt dit nog uit de tijd dat men geen eigen krant, radio of TV had. Inmiddels staat overal een TV, maar het nieuws wordt nog elke dag omgeroepen. Dit gaat op zo’n schel toontje en een volume alsof het bestemd is voor hoogbejaarde stokdove mensen.
Blijf dan maar eens in je bed liggen. Meestal stonden we dan maar gelijk op en kochten op straat een baguette met smeerkaas. Een overblijfsel uit de periode dat de fransen het daar voor het zeggen hadden.
‘s Avonds heb je het fenomeen rondjes rijden, in Ho Chi Minh (Saigon) een zeer favoriete bezigheid. De plaatselijke jeugd, en dan met name de jongens, paraderen op hun brommers om op te vallen bij het vrouwelijk schoon. De grote rotondes zijn favoriet, daar kan je namelijk oneindig rondjes blijven rijden. Wat ze dan ook met z’n allen doen.
Dit bemoeilijkt wel het oversteken en zeker in het begin was dit voor ons een groot obstakel. Na enige tijd begin je door te krijgen dat het de kunst is om gewoon rustig te blijven lopen, zodat zij kiezen of ze voor of achter je langs gaan. Op het moment dat je aarzelt, of stil blijft staan gaat het fout. Je moet het maar even weten.
De bevolking zelf vraagt je het hemd van je lijf, of je getrouwd bent, hoeveel kinderen, wat voor werk en wat je verdient. Hier zouden deze vragen absoluut not done zijn, zeker als je net met elkaar voor de eerste keer in gesprek bent. Daar is het een beleefdheidsvorm.
In de tijd dat we nog niet getrouwd waren en geen kind hadden, maakte we er altijd een mooi verhaal van. Want een stel dat ongetrouwd rondreist en ook nog samen slaapt, dat kan niet overal.

Gelukkig maar dat niet alles in de boeken staat, want het zelf ondervinden is nog altijd de leukste manier om het land en zijn gebruiken te leren kennen.

Advertisements