Acht uur gisteravond, zit net geinstalleerd in de tuin, lekker dicht naast ons potkacheltje. Manlief heeft flink wat blokken hout gezaagd, dus we kunnen wel even vooruit.
Ineens hoor ik een hoop gehuil via de babyfoon. Vast aan het dromen, denk ik nog, maar het gehuil blijft aanhouden. Wanneer ik boven ben tref ik onze zoon rechtopzittend in z’n bed aan. Ik vraag wat er aan de hand is. “Ik wil naar Thailand” komt er snikkend uit,”niet volgend jaar maar nu.
De reden, hij mist het strand en “muziek kijken” De afgelopen keer hadden we namelijk een geweldig hutje op het strand gevonden wat vlak naast een hippietent zat. ‘s avonds werd er live gespeeld en gezongen terwijl je er heerlijk kon hangen op kussens. Onze zoon mocht dan weleens “meespelen”op de gitaar, schitterend vond hij dat.

Nu moet ik zeggen dat hij niet de enige is met heimwee, ook wij hebben er regelmatig last van. Als het mogelijk zou zijn vertrekken we het liefst morgen weer. Ik mis de mensen, het lekkere eten, de vrijheid maar ook de onverwachte dingen. Want ook wanneer we aan het reizen zijn gaan dingen meestal niet zoals we gepland hadden en maken soms vreemde dingen mee.
Zo had ik een aantal jaar geleden te maken met een verliefde aap. We verbleven een aantal dagen in een dorpje midden in de bergen en jungle. Elke keer als ik langs de plek liep waar de aap woonde sprong hij op m’n nek om zich vervolgens daar heerlijk te nestelen en niet meer los te laten. Dit was inclusief liefdesbeetjes. Geweldig hoor, sla ik eindelijk wat aan de haak, is het een aap.
Of die keer dat we kip bestelde in een eettentje waar ze dus geen woord engels spraken. Na even wachten was ons eten klaar en werd op tafel geserveerd. Bleek dat ze het dus niet helemaal goed begrepen hebben. Op de schaal lagen wel kippepoten maar dan alleen de voeten, zeg maar. In gekookte toestand nogwel. Na wat handen en voetenwerk verdwenen de poten weer terug naar de keuken om vervolgens in gebakken toestand terug te komen! Met ons verstand op nul het toch maar geprobeerd, onder het toeziend oog van zes thaien die wel eens wilde zien hoe een paar westerlingen dat nou eten. De keren erna zijn we gegaan voor eettentjes waar ze wel iets van engels begrepen.

Ook in andere landen hebben verzeilde we weleens in rare situaties. Zo zat in Vietnam het oor van m’n aanhang dicht. Dus wij naar de kliniek in het dorp. Advies, paar dagen druppelen met olie en daarna weer terug komen.
Van privacy hebben ze daar nog nooit gehoord. Toen we terug gingen werd m’n aanhang in een kamertje gezet, in een stoel met een enorm apparaat ernaast. Daar werd je al niet vrolijk van. Terwijl wij dus zaten te wachten stroomde de kamer vol met andere patienten. Op een gegeven moment zat ik opgepropt op het bankje tussen nieuwsgierige vietnamezen en ook in de raamposten hingen er een aantal nieuwsgierigen.
Vervolgens begon de arst het apparaat aan te zetten en begon het oor van m’n aanhang uit te zuigen (volgens mij spuiten ze hier je oren uit, i.p.v. zuigen) onder het toeziend oog van alle toeschouwers waarvan de helft bedekt was met oog en oor verbanden.
Je begrijpt dat manlief erg blij was toen alles klaar was en hij kon horen. (heb het hier nog nagevraagd, uitzuigen schijnt zelfs beter te zijn)

Dit en alle leuke dingen die we meemaken maakt dat we vaak heimwee hebben en nu heeft onze zoon er ook al last van. Flink sparen dus voor de volgende trip, hopelijk begin volgend jaar.

Onze zoon en manlief onderweg in de trein (Thailand)

Advertisements